Pałac w Falentach swą stylową szatą różni się znacznie od pobliskiego Młochowa. Ów neorenesansowy kostium pałac falencki uzyskał dopiero w połowie XIX wieku. Jednakże sam - dotyczy to przede wszystkim murów dolnej kondygnacji korpusu głównego - jest budowlą o wiele starszą, bo pochodzi z początków XVII stulecia. Został wybudowany około 1620 roku przez ówczesnego właściciela posiadłości Zygmunta Opackiego, podkomorzego warszawskiego i wojewodę dorpskiego. Niestety, nie zachował się żaden przekaz ikonograficzny z tamtych czasów, który pozwoliłby nam odtworzyć wygląd pierwotnej budowli. Dysponujemy jedynie opisem Jeana de Laboureura, jadącego w orszaku marszałkowej Renaty de Guebriant, która towarzyszyła przyszłej królowej i żonie Władysława IV Marii Ludwice Gonzaga w jej podróży z Francji do Polski. Przed wjazdem do Warszawy, 20 marca 1646 roku, zatrzymali się właśnie w Falentach. Pan Laboureur zanotował:
„Dom Falencki w bardzo przyjemnym położeniu, dla rozmaitości gajów, łąk i kanałów, co go otaczają. Czasami król tam oddycha wiejskim powietrzem i dobrze mieszka; ma tam bowiem rozmaite ozdobne apartamenta, po większej części z francuska urządzone; i co nie jest powszechnym - wszystkie mury są gipsem wyprawne. Dom ten ma wielkie podwórza, stajnie dobrze rozprządzone, ogród przyjemny".
Z tego opisu wynika, że pałac Opackich w Falentach był dość okazałą budowlą, murowaną, tynkowaną, zapewne ozdobioną sztukateriami zarówno z zewnątrz, jak i wewnątrz; musiał być wygodny i gustownie urządzony, skoro często gościł w nim sam monarcha Władysław IV Władysław mógł to bywać i wcześniej, jako młody królewicz, wraz z ojcem Zygmuntem III, który także często zaglądał z rodziną do Falent.
Po Zygmuncie Opackim dobra falenckie stały się własnością jego syna Wojciecha, którego z kolei obdarzał przyjaźnią król Jan Kazimierz, syn Zygmunta III a brat Władysława LV. Toteż i ten monarcha bywał tu częstym gościem.